Kościół katolicki w Skórczu zbudowany przez krzyżaków w XIV wieku. Dzisiaj kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych.

Widok na kościół NMP od strony ulicy Piwnej. Kościół jest największą ceglaną świątynią na świecie.

Kościół świętej Trójcy i Kaplica św. Anny, widok od strony ulicy Okopowej (Karrenwall). Widoczny dom galeriowy.

Zabytkowy kościół rektorski, zbudowany w 1417 r.

Piece- wieś kociewska w powiecie starogardzkim, w gminie Kaliska. Na pocztówce, w górnym rogu, widzimy panoramę wsi z dużym stawem. Obok budynek gospody L. Lubatza. W części dolnej, neobarokowy kościół w trakcie budowy. Zaprojektował go architekt Franz Kunst. Poświęcony został 3 sierpnia 1913 roku. Świątynia pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa jest siedzibą parafii. Na ostatnim zdjęciu widzimy dom towarowy Johanna Szczygelskiego.

Charakterystyczne dla Gdańska były ciasne zaułki otaczające prawie każdy kościół śródmieścia. Wojna zniszczyła większość z nich. Za najlepiej zachowany można uznać Zaułek Świętojański (dziś „Zachariasza Zappio”). Uliczka otaczająca kościół św. Jana, a właściwie plac, na którym stoi, był od początku związany z kościołem. Określano go jako Cmentarz Świętojański (1577 Johanniskirchhof), lub – do 1945 – Przy Kościele Św. Jana (1822 An der Johanniskirche). Tego rodzaju nazwy oddawano po polsku jako Zaułek, w tym przypadku Świętojański, ale w 1945 o tej uliczce zapomniano. W 1999 roku nadano jej nazwę Zaułek Zachariasza Zappio – nie wiedząc, że zasłużony dobroczyńca kościoła w XVII wieku ma już swoją ulicę: Czopową. Prawidłową nazwą jest Zaułek Świętojański.