Widok na wschodnią pierzeję ul. Podwale Grodzkie. Widoczne reprezentacyjne gmachy, w tym Hotel ReichsHof i Hotel Continetal. Na pierwszym planie postój dorożek.

Dworzec Główny został wybudowany w latach 1894–1900, w stylu tzw. „gdańskiego renesansu”. Projektantami zespołu budynków dworcowych byli Alexander Rundel, Paul Thomer i Georg Cuny.

Kamienica przy ul. Elżbietańskiej zbudowana została na zlecenie Piotra Henningka w 1612 r, prawdopodobnie wg projektu Abrahama van den Blocka. W końcu XVII w. budynek użytkowany był przez opactwo w Pelplinie i stan taki utrzymywał się przez ok. 150 lat. W połowie wieku XIX kolejni właściciele dokonywali sporych zmian konstrukcyjnych obiektu, narażając go na coraz gorszy stan techniczny. Wobec zagrożenia całkowitym wyburzeniem przez kolejnego właściciela budynek został wykupiony przez miasto i umieszczono w nim Miejski Urząd Budowlany znany także jako Policja Budowlana (Baupolizeiamt). Wykonano wreszcie generalny remont wraz z odtworzeniem zrujnowanej kamieniarki. Wiosną 1945, budynek nie ucierpiał w wyniku działań wojennych. Za domem widoczny budynek Uniwersytetu Gdańskiego.

Zdjęcie z wystawy dotyczącej grudnia 1970r. zorganizowanej w Ośrodku Propagandy KW PZPR w Gdańsku. Na zdjęciu widoczny spalony budynek KW PZPR w Gdańsku, mieszczący się przy ul. Wały Jagiellońskie. Zakaz kopiowania, zasób dostępny w zbiorach IPN, sygnatura: IPNGd-12-2-2-187

Pocztówka reklamowa Hotelu Continental. Widoczny budynek i sale restauracyjne. Hotel skończono budować w roku 1899. Pierwotnie hotel posiadał 35 pokoi, a po przebudowie 90. W 1924 roku urządzono poddasze, ilość pokoi wzrosła do 100. Od 1930 dyrektorem i współwłaścicielem był Piotr Bresiński, były powstaniec wielkopolski.

Kościół św. Elżbiety w latach 1622-1820 był świątynią gdańskich kalwinistów. Jej początki sięgają roku 1393. Świątynia jest budowlą gotycką z cegły, jednonawową, posiada jedną wieżę na osi, gwiaździste prezbiterium i jedną boczną kaplicę.