Strona tytułowa publikacji.

Jedna z niezapisanych stron publikacji

Charakterystyczne dla Gdańska były ciasne zaułki otaczające prawie każdy kościół śródmieścia. Wojna zniszczyła większość z nich. Za najlepiej zachowany można uznać Zaułek Świętojański (dziś „Zachariasza Zappio”). Uliczka otaczająca kościół św. Jana, a właściwie plac, na którym stoi, był od początku związany z kościołem. Określano go jako Cmentarz Świętojański (1577 Johanniskirchhof), lub – do 1945 – Przy Kościele Św. Jana (1822 An der Johanniskirche). Tego rodzaju nazwy oddawano po polsku jako Zaułek, w tym przypadku Świętojański, ale w 1945 o tej uliczce zapomniano. W 1999 roku nadano jej nazwę Zaułek Zachariasza Zappio – nie wiedząc, że zasłużony dobroczyńca kościoła w XVII wieku ma już swoją ulicę: Czopową. Prawidłową nazwą jest Zaułek Świętojański.

Jesień 1939 - marynarze niemieccy zwiedzają pole walki na Westerplatte. Takie "wycieczki" niemiecki dowództwo organizowało dla podbudowania morale żołnierzy.

Uszkodzona podczas walk brama wejściowa na teren Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte - widok po kapitulacji. Na pierwszym planie otwarte do wewnątrz skrzydła bramy z umieszczonymi nad nią uszkodzonymi metalowymi tablicami: na górnej owalnej grodło Polski, na dolnej napi "WO[JS]KOWA [SKŁAD]NICA / TRANZYTOWA / NA WES[TERPL]ATTE". Za bramą stoi bokiem żołnierz niemiecki (lub funkcjonariusz partyjny) z okrągłą czapka oficerską na głowie, a za nim stos desek i fragmentów drewniany (prawdopodobnie resztki budynku). W tle wysokie drzewa. Zakaz kopiowania, zasób dostępny w zbiorach IPN, sygnatura: GK-5-1-41-1

Grupa żołnierzy 1. szwadronu V Wileńskiej Brygady AK podczas marszu. Zdjęcie wykonano latem na polnej drodze, która prowadzi między polami zboża. Zakaz kopiowania, zasób dostępny w zbiorach IPN, sygnatura: IPNBU-3-3-6-18