Stosując się do postanowień traktatu wersalskiego niemieccy żołnierze opuszczają Gdańsk. Na zdjęciu pożegnanie ostatniej wyjeżdżającej jednostki-Kompanii Hagelsberg. 15 listopada ukonstytuuje się Wolne Miasto Gdańsk.

Widok na Oliwę ze Wzgórza Pachołek. Na pierwszym planie nieistniejący hotel i restaurację "Waldhaeuschen" (otwarte w 1897 r. w budynku dawnego zajazdu z poł. XIX w.). Obok znajdowała się przystań i wypożyczalnia łódek. Było to miejsce często odwiedzane przez tutejszą Polonię. Budynek spłonął na przełomie 1941 i 1942 r. z powodu zaprószenia ognia przez Włochów z batalionu zadymiania gdańskiej stoczni.

Park Oliwski - od 1955 r. im. Adama Mickiewicza. Teren 13 ha, pomiędzy ul. Opacką a Opata Rybińskiego. Początki parku na tym terenie sięgają XVI w. , kiedy to przy rezydencji opackiej powstał ogród. W XVIII w. z inicjatywy opata Rybińskiego powstał rokokowy ogród; dalsze przekształcenia tego terenu dotyczą przełomu XVIII i XIX w. i są związane z pracami ogrodnika Saltzmanna. Na pocztówce pokazana jest jedna z alej parkowych z równo przystrzyżonymi drzewami oraz krzewami, którą spaceruje kobieta z dzieckiem.

Początki istnienia fortu u ujścia Wisły do Bałtyku sięgają średniowiecza. W 2 ej poł. XVI w. powstał fort carré budowany pod nadzorem Hansa von Lindau, następnie Antonego van Obberghena. Obiekt pełnił funkcje militarne. Jego załoga kontrolowała statki wpływające do gdańskiego portu, a wieża do 1758 r. spełniała rolę latarni morskiej. W XIX r. znajdowało się tu również więzienie. Obecnie pełni funkcje muzealne. Na zdjęciu widoczna latarnia z hełmem, jaki otrzymała w 1889 r. (poprzedni barokowy hełm spłonął od uderzenia pioruna), otoczona wieńcem. Tworzą go kamieniczki koszarowe wraz z domem komendanta. W tle widoczna przystań dla żaglówek, którą utworzono w pobliżu twierdzy w dwudziestoleciu międzywojennym. Pocztówka w obiegu od 1925 r.

Na zdjęciu pokazana jest wschodnia fasada Bramy Zielonej, która widoczna jest od strony Mostu Zielonego. Wzniesiono ją w latach 1564 - 68 według projektu budowniczego z Amsterdamu, Regniera, który początkowo kierował jej budową. W 1565 r. nadzór przejął Hans Kramer z Drezna. Brama miała trzy przejazdy; czwarty przebito w XIX w. podczas jej przebudowy. Bramę cechuje bogaty wystrój rzeźbiarski obu fasad. Miała służyć jako rezydencja królewska w czasie pobytu królów polskich w Gdańsku; skorzystała z niej tylko Maria Ludwika Gonzaga, przyszła żona Władysława IV, która drogą morską przybyła do Polski. W sali biesiadnej na drugiej kondygnacji wydano ucztę na jej cześć.

Tu był ostatni przystanek linii kolejowej poprowadzonej od dworca Brama Nizinna. Widoczna zabudowa nie istnieje. Na wprost Poczta Cesarska.